Johan Cortooms

… over opvoeden, opgroeien, jongerenwerk, wijkwerk en vrijwilligers


1 reactie

“Te belachelijk voor woorden dat ik mijn zus moet helpen bij het maken van het huiswerk van mijn broertje”

Deze zin stond in een tweet van een van de jongens die ik ken van de jongerencentra van onze welzijnsorganisatie. Sinds ik een aantal jongeren via twitter volg is mijn timeline bijna niet meer bij te houden want deze gasten tweeten aan één stuk, zonder ophouden. Terwijl, tussen een uur of 10 ’s avonds en 1 uur ’s nachts, de een na de andere volwassene het twitteren voor die dag voor gezien houdt (“twexit” en “twuste”), gaan deze jongeren de hele nacht door met het het internet op slingeren van zin en onzin. Soms valt er geen touw aan vast te knopen, soms wil ik het helemaal niet lezen en soms spel ik de een na de andere tweet alsof ze tezamen een gedicht vormen. Het geeft in ieder geval een fantastisch inkijkje in de jongerencultuur van tegenwoordig, want wat er in ze opkomt, dat moet er ook meteen uit.

Loesje-poster

En toen kwam deze tweet ineens voorbij: Te belachelijk voor woorden dat ik mijn zus moet helpen bij het maken van het huiswerk van mijn broertje. Ik las hem 1 keer. Toen nog een keer, en daarna zelfs een derde keer en moest er om glimlachen. Hij kan zo op een Loesje-poster, vond ik. Deze tweet liet je fantaseren over wat daar thuis precies aan de hand was. Omdat ik meer mensen wilde laten genieten van deze mooie  zin retweette ik de tweet, zodat al mijn twittervolgers hem ook in hun timeline voorbij zagen komen.

Toen ik de volgende dag deze jongere trof in het jongerencentrum complimenteerde ik hem met de grappige tweet. Hij grijnsde een keer, keek even stil voor zich uit, alsof hij afwoog of hij wel of niet zou gaan zeggen wat op het puntje van zijn tong lag. En toen zei hij: “Nou, die tweet was helemaal zo grappig niet. Mijn moeder wilde perse dat ik mijn zus zou helpen bij het maken van het huiswerk van mijn broertje. Belachelijk, want hij moet zelf zijn huiswerk maar maken. Daarna is alles thuis zo hoog opgelopen dat ik gisterenavond nog het huis uit ben gegaan en bij mijn vriendin ingetrokken ben”.

Wel en wee

Moraal van dit verhaal, behalve dan dat je altijd moet checken of je iets wel goed hebt gelezen? Dat je als jongerenwerker absoluut niet meer zonder social media kan, want als ik dat berichtje niet had gelezen was dit niet ter sprake gekomen en was ik niet betrokken bij het wel en wee van deze jongere. Wat het verder nog bewijst? Dat digitale contacten nooit in de plaats kunnen komen van face to face contact. Integendeel, ze vullen elkaar perfect aan!